Aquafitness

¿Qué es?

El aquafitness consiste en la realización de diferentes tipos de ejercicio dentro de una piscina con poca profundidad.

Beneficios:


  • Fortalecimiento de los músculos tanto del tren inferior como del superior. El aquafitness resulta especialmente útil para las piernas, glúteos, brazos y abdominales, ya que este entrenamiento mejora el tono muscular y nos proporcionará, por tanto, una menor probabilidad de riesgo de lesiones musculares.
  • Quema de calorías y grasa corporal. El aquafitness es un deporte de los considerados aeróbicos, por lo que la quema de calorías es importante, aunque el número dependerá de la modalidad que elijamos, la intensidad a la que desarrollemos y otros factores externos al ejercicio (nuestro peso, edad, sexo…).
  • Corrección postural. El trabajo en el agua nos permite trabajar la postura aprovechando que la gravedad en este medio se reduce enormemente. Además, el aquafitness consigue que se reduzca la carga de peso en la columna vertebral, las rodillas y los tobillos.
  • Mejora de la capacidad respiratoria. Como todos los deportes, su práctica regular nos otorga un mejor uso de la respiración adaptándola a situaciones de máxima intensidad sin llegar a sentirnos tan “ahogados”.
  • Condición cardiovascular más adecuada. Por la presión del medio acuático logramos que la circulación sanguínea y la oxigenación sanguínea sean mejores.
  • Potencia de la aptitud física general. La fuerza, la flexibilidad, la resistencia, el equilibrio, la coordinación motora, etcétera se benefician de la práctica del aquafitness. Por otro lado, aumenta mucho la movilidad.
  • Aumento de la capacidad de relajación, la reducción del estrés, el bienestar general y los hábitos de sueño.
  • Facilita las interacciones sociales. El aquafitness es un ejercicio en grupo y, por lo tanto, este ambiente socializador enriquecerá nuestras interacciones sociales y nos reportará una mayor felicidad.



Un ejemplo:



Virajes en natación


Crol

El viraje en el estilo crol se divide en: aproximación, giro, toque, despegue, deslizamiento y propulsión.

Aproximación: Cuando la cabeza del nadador se aproxima de 2 a 3 metros de la pared de la piscina se coge aire justamente antes de empezar la secuencia del viraje; después, se inicia la última tracción.

Giro: La cabeza es lanzada hacia abajo por flexión del cuello. La parte delantera del cuerpo continúa doblándose por las caderas, continuando su movimiento hacia delante por encima de la parte superior del tronco.
Los pies no pasan directamente encima de la cabeza, sino ligeramente a la derecha de la línea media del cuerpo. Cuando los pies están completamente fuera del agua, las piernas se recogen y son lanzadas hacia la pared.

Toque: El viraje del nadador queda completado y debe situar el cuerpo en posición para la impulsión desde la pared.

Despegue: El impulso en la pared deberá ser potente y explosivo en el plano horizontal y nunca inclinarse hacia arriba o hacia abajo.

Deslizamiento: Cuando los pies dejan la pared, los brazos se tensan hacia delante, con la cabeza entre ellos, creando una posición hidrodinámica.

Propulsión:
El nadador debe regular su profundidad utilizando las manos como timones, moviendo los pies a mariposa para contribuir a elevarse a la superficie.

Viraje crol

Espalda

Las fases del viraje de espalda son: aproximación, viraje, toque e impulso y deslizamiento.

Aproximación: El nadador sabe a qué distancia se encuentra la pared por los banderines situados a 5 metros. A partir de ahí, cuenta el número de brazadas

Viraje: realizará el mismo viraje que crol.

Toque e impulso:
Realizará el toque en la pared bocarriba y se impulsará en esa posición.

Deslizamiento: Realizará el deslizamiento totalmente estirado, el impulso será ligeramente hacia abajo para poder efectuar la patada de delfín correctamente.

Viraje espalda

Braza

Las fases del viraje son: aproximación y toque, giro, impulso, deslizamiento braza.

Aproximación y toque: Las manos tocan la pared más o menos en el mismo punto.

Giro: Uno de los brazos se separa de la pared a la vez que un hombro se dirige hacia adelante para ofrecer la menor resistencia posible. El brazo que queda en la pared se extiende colaborando en el giro, mientras que los hombros se separan de la pared y las caderas se acercan manteniéndose las piernas flexionadas.

Impulso: El nadador se encuentra apoyado con los pies en la pared, con los hombros, cadera y pies alineados horizontalmente, y sobre un costado.

Deslizamiento: El nadador realiza, después del deslizamiento, una brazada submarina completa, una patada de braza y sale a la superficie comenzando a nadar.

Viraje braza

Mariposa

Las fases del viraje son: aproximación y toque, giro, impulso y deslizamiento.

Aproximación y toque: Las manos tocan la pared más o menos en el mismo punto. El nadador ha de calcular la longitud de sus últimas brazadas para evitar que el contacto se realice sin apenas deslizamiento previo o con los brazos excesivamente flexionados.

Giro: El nadador continúa su aproximación a la pared flexionando los codos a la vez que las piernas también se flexionan, cuidando que los pies permanezcan lo más cerca posible de las caderas.

Impulso: El nadador se encuentra apoyado con los pies en la pared, con los hombros, cadera y pies alineados horizontalmente, y sobre un costado. Durante la extensión de las piernas el nadador gira sobre el eje longitudinal para ponerse hacia abajo.

Deslizamiento: El nadador realiza después del deslizamiento, regulando su profundidad utilizando las manos como timones, moviendo los pies a mariposa para contribuir a elevarse a la superficie.

Viraje mariposa

Mariposa - espalda

Aproximacion y toque: El nadador se aroxima y toca la pared igual que en el estilo mariposa.

Giro: Apoya los pies de frente y suelta los brazos hacia atras para salir en posicion dorsal.

Impulso: El nadador se encuentra con las rodillas flexionadas y los hombros y brazos hacia atras para salir boca arriba

Deslizamiento:
Es igual que en el estilo espalda.




Espalda - Braza


Aproximación y toque: La aproximacion es igual que el espalda, pero en los instantes antes del toque el nadador girara el cuerpo brevemente.

Giro: Es similar al giro de crol pero con una ligera inclinacion del cuerpo.

Impulso y Deslizamiento: Es igual que en el estilo braza.




Braza - Crol


Aproximación y toque, giro y impulso:
Es igual que en braza.

Deslizamiento: El nadador realiza la transición al nado igual que en el estilo crol.

Final 400 metros estilos


En colaboración con Adrián Fidalgo Sánchez

O salto de pértiga

É unha especialidade do atletismo enmarcada dentro das probas de campo, consiste en superar a maior altura posible por encima do listón, para es0o o atleta axúdase dunha pértiga, (flexible) - na actualidade de fibra de vidrio - que pode ter unha lonxitude de ata 4.9 metros. O evento consta de, carreira de impulso, despegue, voo e caída; ó término da carreira de impulso, colócase a pértiga na caixola para iniciar despegue vertical coa máxima potencia, donde se poñen de manifesto, a velocidad, a forza e a elasticidade.
Para que un salto sexa válido, o atleta debe superar a altura marcada sen derribar dita barra ou listón.
Os saltadores dispoñen de tres intentos para superar cada altura, que vai aumentando según o establecido no reglamento. En caso de tres saltos nulos consecutivos, o competidor quedará eliminado. É declarado vencedor o que supere unha maior altura.

O estilo mariposa

O estilo mariposa require unha correcta coordinación entre os brazos e as pernas, pero tamén é preciso coñecer a súa técnica para unha correcta execución. Ademáis, precisa dun grado de forza algo maior que o resto de estilos.

A realización da mariposa emplea un batido ou patada de delfín coas pernas simultáneamente hacia abaixo e hacia arriba, é dicir, cás dúas pernas xuntas e á vez, sendo a acción hacia abaixo a que proporciona a propulsión. A acción de brazos realízase igualmente de forma simultánea.

Por cada acción de brazos ou brazada realízanse dúas patadas: A primeira patada hacia abaixo realízase cando as mans salen da auga (facilita a salida da cabeza e a recuperación de brazos) e a segunda patada hacia abaixo prodúcese cando as mans entran na auga (para non perder velocidade). En este punto existen diferencias de opinión por parte dalgunhos autores, xa que unhos afirman que a intensidade ou esforzo das dúas patadas é exactamente igual, e que son as diferencias posturales do cuerpo a causa de que o primer golpe parezca máis potente que o segundo. Por outro lado, están os que pensan que a primeira patada é máis fuerte ca segunda.

Outra das características máis chamativas da mariposa é un movemento ondulatorio do corpo, en forma de "S" tumbada, de algún modo parecido ó nado dos delfíns, o cal resulta da perfecta coordinación entre brazos, pernas e as diferentes posicións do corpo.



Técnicas de voo no salto de lonxitude

As técnicas máis utilizadas son:

Técnica natural: consideramos que esta técnica debe reemplazar na iniciación ó estilo agrupado.
A mesma consiste en manter ata a caída a posición lograda no pique.
Cando o atleta está por aterrizar, xunta os pés e lévaos hacia diante xunto co tronco (plegado). Co aprendizaxe desta técnica logo se poderá realizar calquera das outras, xa que non fixa errores, senon que favorece o aprendizaxe da carreira de aproximación e do pique.

Técnica peito(extensión- colgado- suspendido): logo da batida, e ó alcanzar a máxima altura o atleta leva a perna de ataque, a modo de palanca hacia atrás, producíndose un adelantamento da cadeira e xuntándose coa perna de pique. Cando ambas chegan á verticali do centro de gravedade.
Os brazos actúan equilibrando o movemento.
O brazo correspondente á perna de rechazo, fai un movemento circular de adiante hacia atrás, pasando por abaixo, xunto á cadeira. Este únese ó brazo libre e ambos continúan hacia atrás e logo arriba, ata quedar por encima dos hombros.
En este momento o atleta da a sensación de estar colgado.
Unha vez alcanzada esta posición, o saltador inicia un agrupamento do corpo, a través da flexión do tronco xunto coas pernas (simultáneo), é dicir, que os brazos e pernas van xuntos hacia diante.



Ventaxas desta técnica:

  • Ten movementos simples.
  • Son movementos fáciles de aprender.
  • Non é necesario saltar moito para realizala.


Desventaxas:

  • Problemas de desequilibrio ó pasar dunha carreira de elevado dinamismo a unha suspensión con predominio de estatismo.

O triple salto

O triple salto ou salto triple é unha proba de atletismo que se engloba dentro da categoría de saltos. A proba masculina forma parte do programa de atletismo nos Xogos Olímpicos desde a súa primeira edición celebrada en Atenas en 1896. A proba femenina non debutou ata a XXVI edición celebrada en Atlanta en 1996.

Para realizar un triple salto hai que realizar unha secuencia de pasos. O primeiro é un salto á pata coxa, no segundo faise outro salto repetindo a primeira perna e no terceiro efectúase un cambio de perna, sendo este o último impulso antes de caer na area. O salto sigue unha das dúas secuencias de pernas: izquierda, izquierda, dereita e caída ou dereita, dereita, izquierda e caída.

Un concurso estándar, está composto por seis intentos, os tres primeros para todos os atletas e os tres últimos para os oito mellor clasificados, denominados saltos de mellora. En caso de ser 8 ou menos atletas, todos pasarán á mellora. Ganará o atleta que mellor marca realizara, en caso de empate comprobarase a segunda mellor marca de cada un deles e así sucesivamente.

A medición realízase dende a pegada máis cercana deixada polo atleta na area ata a tabla de batida, si o saltador realiza a primeira batida pasada esta línea, o salto será anulado.

Recobro e saída do brazo no estilo crol

Postura inicial:
O brazo encóntrase casi completamente estirado ó longo do lateral do corpo. O codo diríxese e mira hacia arriba e encóntrase fóra da auga. A man está orientada hacia dentro, diríxese hacia arriba e parte dela está fóra da auga.

Postura final:
Acaba de terminar a fase auténtica de recobro. O brazo atópase lixeiramente flexionado e diante do seu hombro. O codo está actuando de pivote e esta máis alto cá man. O antebrazo diríxese hacia diante (hacia a auga). A man encóntrase lixeiramente relaxada, flexionada e mirando hacia abaixo e atrás (mirando a auga e a poucos centímetros desta).

Descripción do movemento:
Unha vez terminada a trazada acuática, o hombro dirixe o brazo hacia diante e hacia arriba, dende o muslo á súa zona de entrada na auga. O codo tamén se dirixe hacia diante e hacia arriba ata chegar á altura do hombro, para logo encamiñarse hacia diante e hacia abaixo xunto cá man na búsqueda da auga. O antebrazo permanece relaxado ata momentos antes de tomar contacto cá auga, e o máis cerca posible do corpo durante todo o recorrido. A man tamén relaxada, mirando hacia atrás ata chegar á altura do hombro, logo xírase progresivamente hacia fóra para que o primer dedo en tomar contacto ca auga sea ó anular.