O estilo mariposa

O estilo mariposa require unha correcta coordinación entre os brazos e as pernas, pero tamén é preciso coñecer a súa técnica para unha correcta execución. Ademáis, precisa dun grado de forza algo maior que o resto de estilos.

A realización da mariposa emplea un batido ou patada de delfín coas pernas simultáneamente hacia abaixo e hacia arriba, é dicir, cás dúas pernas xuntas e á vez, sendo a acción hacia abaixo a que proporciona a propulsión. A acción de brazos realízase igualmente de forma simultánea.

Por cada acción de brazos ou brazada realízanse dúas patadas: A primeira patada hacia abaixo realízase cando as mans salen da auga (facilita a salida da cabeza e a recuperación de brazos) e a segunda patada hacia abaixo prodúcese cando as mans entran na auga (para non perder velocidade). En este punto existen diferencias de opinión por parte dalgunhos autores, xa que unhos afirman que a intensidade ou esforzo das dúas patadas é exactamente igual, e que son as diferencias posturales do cuerpo a causa de que o primer golpe parezca máis potente que o segundo. Por outro lado, están os que pensan que a primeira patada é máis fuerte ca segunda.

Outra das características máis chamativas da mariposa é un movemento ondulatorio do corpo, en forma de "S" tumbada, de algún modo parecido ó nado dos delfíns, o cal resulta da perfecta coordinación entre brazos, pernas e as diferentes posicións do corpo.

Técnicas de voo no salto de lonxitude

As técnicas máis utilizadas son:

Técnica natural: consideramos que esta técnica debe reemplazar na iniciación ó estilo agrupado.
A mesma consiste en manter ata a caída a posición lograda no pique.
Cando o atleta está por aterrizar, xunta os pés e lévaos hacia diante xunto co tronco (plegado). Co aprendizaxe desta técnica logo se poderá realizar calquera das outras, xa que non fixa errores, senon que favorece o aprendizaxe da carreira de aproximación e do pique.

Técnica peito(extensión- colgado- suspendido): logo da batida, e ó alcanzar a máxima altura o atleta leva a perna de ataque, a modo de palanca hacia atrás, producíndose un adelantamento da cadeira e xuntándose coa perna de pique. Cando ambas chegan á verticali do centro de gravedade.
Os brazos actúan equilibrando o movemento.
O brazo correspondente á perna de rechazo, fai un movemento circular de adiante hacia atrás, pasando por abaixo, xunto á cadeira. Este únese ó brazo libre e ambos continúan hacia atrás e logo arriba, ata quedar por encima dos hombros.
En este momento o atleta da a sensación de estar colgado.
Unha vez alcanzada esta posición, o saltador inicia un agrupamento do corpo, a través da flexión do tronco xunto coas pernas (simultáneo), é dicir, que os brazos e pernas van xuntos hacia diante.

Ventaxas desta técnica:

• Ten movementos simples.
• Son movementos fáciles de aprender.
• Non é necesario saltar moito para realizala.

Desventaxas:

• Problemas de desequilibrio ó pasar dunha carreira de elevado dinamismo a unha suspensión con predominio de estatismo.

O triple salto

O triple salto ou salto triple é unha proba de atletismo que se engloba dentro da categoría de saltos. A proba masculina forma parte do programa de atletismo nos Xogos Olímpicos desde a súa primeira edición celebrada en Atenas en 1896. A proba femenina non debutou ata a XXVI edición celebrada en Atlanta en 1996.

Para realizar un triple salto hai que realizar unha secuencia de pasos. O primeiro é un salto á pata coxa, no segundo faise outro salto repetindo a primeira perna e no terceiro efectúase un cambio de perna, sendo este o último impulso antes de caer na area. O salto sigue unha das dúas secuencias de pernas: izquierda, izquierda, dereita e caída ou dereita, dereita, izquierda e caída.

Un concurso estándar, está composto por seis intentos, os tres primeros para todos os atletas e os tres últimos para os oito mellor clasificados, denominados saltos de mellora. En caso de ser 8 ou menos atletas, todos pasarán á mellora. Ganará o atleta que mellor marca realizara, en caso de empate comprobarase a segunda mellor marca de cada un deles e así sucesivamente.

A medición realízase dende a pegada máis cercana deixada polo atleta na area ata a tabla de batida, si o saltador realiza a primeira batida pasada esta línea, o salto será anulado.

Recobro e saída do brazo no estilo crol

Postura inicial:
O brazo encóntrase casi completamente estirado ó longo do lateral do corpo. O codo diríxese e mira hacia arriba e encóntrase fóra da auga. A man está orientada hacia dentro, diríxese hacia arriba e parte dela está fóra da auga.

Postura final:
Acaba de terminar a fase auténtica de recobro. O brazo atópase lixeiramente flexionado e diante do seu hombro. O codo está actuando de pivote e esta máis alto cá man. O antebrazo diríxese hacia diante (hacia a auga). A man encóntrase lixeiramente relaxada, flexionada e mirando hacia abaixo e atrás (mirando a auga e a poucos centímetros desta).

Descripción do movemento:
Unha vez terminada a trazada acuática, o hombro dirixe o brazo hacia diante e hacia arriba, dende o muslo á súa zona de entrada na auga. O codo tamén se dirixe hacia diante e hacia arriba ata chegar á altura do hombro, para logo encamiñarse hacia diante e hacia abaixo xunto cá man na búsqueda da auga. O antebrazo permanece relaxado ata momentos antes de tomar contacto cá auga, e o máis cerca posible do corpo durante todo o recorrido. A man tamén relaxada, mirando hacia atrás ata chegar á altura do hombro, logo xírase progresivamente hacia fóra para que o primer dedo en tomar contacto ca auga sea ó anular.

A marcha atlética

A marcha atlética é unha modalidade do Atletismo que se diferencia do resto porque na súa execución non existe fase de vuelo, é dicir, o marchador en ningún momento perde contacto co suelo durante o transcurso da proba. Esto obliga ós executantes a desarrollar unha técnica moi peculiar con bastantes diferencias respecto á técnica usual de carreira.

O movemento empeza co apoio no suelo da perna dianteira mediante o talón. Pouco antes de apoiar a perna, ésta ainda pode estar lixeiramente flexionada. A continuación o pé apóiase totalmente, xa coa perna extendida e proporcionando ó corpo unha boa base de sustentación. O peso do corpo reposa sobre a bóveda plantar, polo que son intensamente solicitados moitos dos ósos e músculos do pé e a perna. A partir deste momento, comenza a elevarse o talón da perna de apoio, apoiándose o corpo sobre todo no dedo gordo do mesmo pé. Unha vez perdido o contacto, a perna diríxese hacia diante iniciándose un novo ciclo. En cada ciclo, distinguimos tres momentos ben diferenciados:

Fase de Apoio Simple: donde o peso do corpo apóiase completamente sobre a perna dianteira mentras a outra oscila buscando un novo apoio.

Fase de Doble Apoio: cando a perna que ven de atrás entra en contacto co suelo e a outra ainda non despegou.

Fase de Oscilación: que é o retorno da perna libre á posición deianteira.

A melé

Posición e introducción:

Tras unha falta menor como o avant, o árbitro pode marcar unha melé. É entonces cando os 8 dianteiros de cada equipo encaixanse de forma ordenada para disputarse a pelota.

A entrada en melé ordénaa o árbitro para que os equipos se poñan en posición flexionada, collan distancia, marquen unha pausa e entren.

O medio de melé introduce a pelota polo canal formado por ambas deianteiras. Cada equipo debe empuxar hacia adiante, ó eixe, para recuperar a pelota. O talonador, situado entre ambos pilares, intenta sacar a pelota co pé, hacia a parte traseira da súa melé. Os xogadores deben sempre quedar ligados unhos con outros mentras a pelota se ubique dentro do paquete.

Unha melé non pode formarse a menos de 5 metros da línea de marca. Si un dos dous equipos xa non ten sobre o terreo ningún xogador apto para xogar na primeira linea, as melés pasan a ser simuladas: realizaranse sin empuxar e a pelota sempre a ganará o equipo que a introduce.

Elementos de orientación

Mapa
Debuxo que representa unha área ou espazo natural, con unha simboloxía específica e tamén unhas características comúns a todos os tipos de mapas, como son: escala, equidistancia, líneas de meridianos…

Brúxula
Consiste nunha agulla imantada que señalará ó norte magnético e unha carcasa que nos permitirá outros usos.

O control
Ven materializado no terreo por unha baliza, o código, unha pinza e un soporte; e señalizado no mapa con un círculo de 6 mm de diámetro.

• Baliza: sirve para señalizar o lugar exacto do control. É un prisma triangular de 30x30cm, de color blanco e naranxa. A baliza nunca debe estar escondida: débese ver sin ningún problema dende o elemento na que está colocada (o deporte de orientación consiste en navegar entre dous puntos, non en buscar balizas escondidas).
• Sistema de marcaión: realízase mediante unha pinza que se atopa suspendida da baliza ou fixada ó soporte. Hoxe en día estanse substituindo polas bases ou estacións das balizas electrónicas. A pinza dispón dunhos pequenos clavos que ó pinzar forman unha letra ou debuxo xeométrico que queda marcado na tarxeta de control e que sólo conoce o organizador.

• Código de control: é un número que indica ó corredor que se atopa no punto de control correcto. O número debe estar ben visible, encima ou nos laterais da baliza.

• Soporte: pode ser de tipo natural (unha rama, unha piedra, etc) ou artificial. Esta última consiste nunha barra de metal ou madeira clavada no suelo, cun soporte para colocar as pinzas e o código de control. Tamén se colgará do mismo a baliza.

Tarxeta de control
Sirve para comprobar que un corredor pasou por todos os puntos, no orden establecido e sen equivocación.

Folla de descripción de controis
É unha tarxeta que proporciona información ó corredor sobre as características da proba e dos controies. O formato desta e os símbolos que utiliza están aprobados pola Federación Internacional de Orientación e son universais. Pode presentarse ben de forma literal ou de forma gráfica.